Показать сообщение отдельно
Старый 04.02.2013, 13:43   #312
Местный
 
Аватар для Ardani
 
Регистрация: 05.12.2006
Сообщений: 2,368
Сказал(а) спасибо: 6
Поблагодарили 9 раз(а) в 8 сообщениях
Вес репутации: 36
Ardani на пути к лучшему
Мои фотоальбомы

По умолчанию

Цитата:
Сообщение от Ardani Посмотреть сообщение
P.S.
"азербайджанцы помнили события начала века, но никто не воспитывал азербайджанских мальчиков в стиле ”УБЕЙ АРМЯНИНА”."

"В праздничные дни мы играли в резню армян, игру, которую мы предпочитали любой другой. Опьяненные своими расистскими страстями, мы приносили в жертву Тамар (армянку по матери) на алтарь нашей атавистической ненависти. Сначала мы ее произвольно обвиняли в убийстве мусульман и немедленно расстреливали, несколько раз один за другим, чтобы возобновить удовольствие. Потом ей отрывали члены, язык, голову, внутренности, которые кидали собакам, чтобы выразить презрение к армянской плоти".
Из книги известной азербайджанской писательницы Ум-эль-Банин "Кавказские дни", чье детство прошло в Баку. На воспоминания об играх бакинских детей, описанных в книге наложила свой отпечаток атмосфера резни (армянские погромы в 1905-1906 гг.).

Цитата:
Сообщение от Captain Kidd Посмотреть сообщение
Судя по всему, вы эту книгу не читали и тиражируете, чью-то ложь. Вот ссылка с помощью которой можно ознакомиться с содержанием "Кавказких дней" (http://www.anl.az/el_ru/b/b_kd.pdf).

Цитата:
Сообщение от V Baku Посмотреть сообщение
Вот так, Александр.
Ложь, инсинуации, подлог.
Именно и это я имел ввиду, когда подчеркнул ваши слова в приведенной цитате.
Ведь большинство не будет искать, рыться, докапываться.
Неискушенный зритель (читатель) примет на веру.
Ну а там и до желаемого рукой подать.
Ардани известная мне личность уже ни первый год.
Я смогу предсказать его дальнейшие действия с точностью до микрона.
Надо ли?
Каждый решает сам.
Однако дискуссии с ним, или с другими, подобными ничего принести не могут априори. Потому что в них ЭТО уже сидит настолько глубоко, что мне трудно предсказать терапевтические методы искоренения скверны.
Вот так то.
А начиналось все с "исторических прав на землю".
Ни о чем не говорит?
Ничего не напоминает?


Tamaranın gözlərində yaşlar gilələnər, amma cınqırını da çıxarmazdı. O, layiqli şəkildə hər şeyə cəsarətlə dözərdü. Bayram günlərində ən sevimli oynumuzu – erməni qırğınını oynayırdıq. Rasizmdən cuşa gəlib başımızı itirir və Tamaranı dədə-babalarımızdan qalma ədavətin qurbangahına qurban kimi gətirirdik. Əvvəlcə biz onu əsassız olaraq tatarların qətlində günahlandırır və onu yerindəcə, üstəlik ləzzətindən doymadığımızdan ard-arda bir neçə dəfə güllələyirdik. Onun qanını görüb, gözlərimizin susuzluğunu doyunca yatırır, ardınca isə onu ümumi qayda-qanuna əsasən öldürmək üçün yenidən dirildirdik. Biz onun əl-qolunu bağlayıb yerə uzadırdırq, əvvəlcə bədən üzvlərini – dilini, başını kəsir, onun erməni cəmdəyinə nə qədər nifrət bəslədiyimizi büruzə vermək üçün ürəyini və içalatını çıxarıb itlərə atırdıq. Yırtıcılığımızla qəzəbimizi soyutduqdan və zavallı qızdan ələgələn bir tikə-parça qalmadıqdan sonra taxta silahlarımızı havada yellətməyə, vəhşi heyvanlar kimi ulaşa-ulaşa cəsədin dövrəsində rəqs etməyə başlayırdıq. Həndəvərdə mürəbiyyə və ya böyüklərdən kimsə görünən kimi qorxudan ödü ağzına gəlmiş yarımcan Tamaranı bir göz qırpımında yerdən qaldırır, əlindən tutur və uşaq mahnıları oxuya-oxuya mehribancasına dövrə vurmağa başlayırdıq. Bizdən şikayət etmək Tamaranın fikrindən belə keçmirdi; necə olsa, sonra ona xəbərçi, satqın və bir daha murdar erməni damğası vurulacaqdı və o, bizdən məhrum olacaqdı; onu təhqir etsək, alçaltsaq da, müntəzəm fasilələrlə öldürsək də, o, artıq bizsiz keçinə bilmirdi, bizim yoldaşlığımızın yanında bütün digər münasibətlər ona darıxdırıcı görünəcəkdi.
- Amma bilirsən, - bir neçə il sonra Tamara mənə bunları danışdı, Əsədlə Əli məni sənsiz və Gülnarsız başqa oyunlar da oynamağa məcbur edirdilər. Xəlvətcə.

- Ola bilməz. Özümə gələ bilmirdim və təəssüfdən ürəyim içimə sığmırdı. - Bu ki, maraqsızdır. Nə oyun idi elə?

- Zorlama oyunu, - Tamara pıçıldadı.

- Zorlama? Ah! Bu dəfə özümü naqolay hiss etdim.

- Hə, zorlama, erməninin zorlanması oyunu. Suallar içində başımı itirmişdim.

- Hə, hər şey bürkülü günlərdə, kiminin yatdığı, kiminin isə dincəldiyi günorta saatlarında baş verirdi. Belə günlərdə Əsədlə Əli yanıma gəlir və məni üzümlüyə, şeytanın evinin lap yanına aparırdılar.

Üzüm bağlarının bir qırağında yerləşən şeytanın evi yarıdağılmış bir daxma idi, içini hörümçək toru və kərtənkələlər basmışdı. Şüşəsiz pəncərələrdən insan lənətlənmiş kimi görünürdü, bu da evin adının asanca izahını verirdi. Hətta şeytanı lağa qoyan insanlar da bu xarabalığa yaxınlaşmağı xoşlamırdılar. Niyəsini bir allah bilir.

- Bilirsən, o yer ürəyimə heç yatmırdı, deyə Tamara sözünə davam etdi. Amma onlar məni zorla aparırdılar, deyirdilər ki, onların yanında şeytandan qorxmağa dəyməz, deyirdilər ki, ondan başqalarını da görüblər. İşə bax ha! – heyranlıqla ucadan söylədi. – Onlar məni həmin yerə, əncir ağacının altına aparırdılar, evin solundakı iri əncir ağacını tanıyırsan da. Sonra mənə tumanımı çıxarmağı deyirdilər. Əvvəlcə etiraz edirdim, amma özün onların xasiyyətinə bələdsən; onlar məni döyməyə başlayırdılar, mən də məcburən onu çıxarırdım. Ayaqüstə elə beləcə - tumansız dururdum. Onlar isə arxama keçirdilər və qəribə şeylər edirdilər, əvvəlcə onlardan biri, sonra da o biri. Hərdən elə olurdu ki, eyni şeyi təkrarən edirdilər. Bədənimə istilik gəlirdi!

- Axı onlar nə edirdilər?

- Dedim axı sənə, bir şey baş açmıram. Məndən od çıxırdı. Əvvəldə əncir ağacının kölgəsi üstümə düşürdü, sonra özün bilirsən də kölgə necə tez keçib gedir. Ondan sonra qızmar günəşin altında qalırdım. Əsədlə Əlinin isə vecinə də deyildi. Onlar hərdən bir ağacın altına daldalanıb dincələ bilirdilər. Mənim isə gün başıma döyəcləyir, isti torpaq çılpaq ayaqlarımı yandırırdı. Oyuncaq deyil. Onlar deyirdilər ki, bir tərəfim erməni olduğundan məni cəzalandırmaq üçün belə edirlər.

- Amma mən yenə də onların nə etdiklərini bilmək istəyərdim.

- Yaxşı onda, belə deyim də... Heç kəsə deməyəcəksən ki? Tamara gözlərini iri açıb, ürkək halda mənə dodaqaltı pıçıldadı: - Deyəsən, onlar bizdə olmayan, onlarda isə olan həmin şeylərini ağızsuyu ilə isladır və onu mənim kürəyimə salmağa çalışırdılar.

- Bunlara bax ha! – deyə təəccübləndim, - əgər mürəbbiyələr xəbər tutsaydılar...

- Amma onlar xəbər tuta bilməyəcəkdilər. Bir bu qalmışdı! Mən onlara heç nə deyə bilməzdim. O, köksünü ötürdü.

- Səncə bu pis iş idi?

- Hə, pis!

Çiyinlərimi müdrikyana çəkdim. Pis, yaxşı, yaxşı, pis? Bu işdən baş açan adam bəxtəvər olardı. Bax belə, Tamara kipriklərini döyür, pörtür və göz qapaqlarını aşağı endirir:

- Bilirsən, sənə bir şeyi etiraf edim... Bu heç də həmişə iyrənc olmurdu... zorlamanı deyirəm.

Fransızcadan Azərbaycan dilinə tərcümə: Ç.Vəliyeva
Kultura.Az

http://www.kultura.az/articles.php?i...51908&sec_id=1
__________________
Продолжайте, продолжайте, я всегда зеваю, когда мне интересно ...

Ardani вне форума   Ответить с цитированием